Frig Medeniyeti Hafiza Oyunu

Tasin soguk yuzeyine dokundugun an zamanin kirildigini hissediyorsun. Bu bir gecis degil, bir dusus gibi. Gozlerini actiginda artik bildigin dunyada degilsin. Onunde uzanan genis bozkirin ortasinda, yari yikilmis tas duvarlarin ve uzaklarda yukselen tumuluslerin golgesinde bir sehir beliriyor: Gordion.

Ruzgar kuru ve keskin. Sanki bu sehir cok uzun zamandir unutulmus. Ama tuhaf bir sekilde her sey seni bekliyormus gibi. Yerde dagilmis tas parcalari, kabartmalar ve kirik figurler... Bunlar sadece kalinti degil, bir seyin izleri. Sanki bir zamanlar butun olan bir sey, bilincli olarak parcalanmis.

Adim attikca taslarin altinda ince bir titresim hissediyorsun. Sanki bu sehir yasiyor ama uyanamiyor. Kapiya yaklastiginda, iki buyuk tas sutunun arasindan gecmeden once bir an duruyorsun. Cunku bir sey fark ediyorsun: Bu kapi fiziksel degil. Bu kapi bir hatira.

Ellerini yere dogru uzattiginda, parcalarin birbirine ait oldugunu anliyorsun. Birbirini bulan her sekil, zihninde bir aniyi tetikliyor. Bir duvar, bir sokak, bir insan... Gordion yavas yavas kendini sana hatirlatiyor.

Ve o an anliyorsun. Bu sehir yok olmamis. Sadece unutulmus.

Son parca yerine oturdugunda, tas kapi agir agir aciliyor. Iceriden gelen karanlik seni cagiriyor. Ve sen, geri donmenin artik mumkun olmadigini biliyorsun.